LEE CRONIN’S THE MUMMY

LEE CRONIN’S THE MUMMY (2026) bewijst dat het monster-genre nog lang niet begraven is. Ondanks de flinke speelduur voelt de film geen moment te lang. De opbouw is messcherp verdeeld in drie duidelijke aktes die je langzaam maar zeker de duisternis in trekken. Het begint allemaal in Caïro, waar de film de tijd neemt voor een sterke introductie van de personages en een onheilspellende sfeer neerzet. Zodra het verhaal zich verplaatst naar Albuquerque, begint de horror vorm te krijgen. Cronin laat hier zijn talent voor spanning en visuele terreur de vrije loop. In het slotstuk komen alle lijnen samen. De locaties Caïro en Albuquerque wisselen elkaar in hoog tempo af, terwijl de horror compleet losgaat. Voor de liefhebbers van het genre is dit smullen: de kills zijn creatief, vet aangezet en de gore is bij vlagen behoorlijk intens. Lee Cronin’s The Mummy is een zeldzaam voorbeeld van een moderne horrorfilm die groots durft uit te pakken zonder de grip op het verhaal te verliezen. Het is een bloederige, sfeervolle rit die de kijker beloont voor zijn geduld met een finale die lang blijft nazinderen.