RESIDENT EVIL

RESIDENT EVIL (2026) had de lat heel hoog liggen na een zwaar tegenvallende voorganger Resident Evil: Welcome to Raccoon City uit 2021. Nou was de oorspronkelijk Resident Evil reeks (2002-2016) met zes delen (en Milla Jovovich) die wisselvallig werd ontvangen door critici en fans sowieso moeilijk op te volgen. Gelukkig slaagt Zach Cregger met vlag en wimpel door terug te gaan naar de wortels van het spel dat in 1996 door Capcom werd uitgebracht op de eerste PlayStation console. Bijzonder veel nostalgische referentie zoals monsters, hangsloten, wapens en een typemachine die meteen zin maken om de originele PlayStation af te stoffen en met Chris Redfield en Jill Valentine af te reizen naar de Spencer Mansion, een dekmantel voor de Umbrella Corporation, vol met puzzels en monsters. Maar naast de referenties heeft de film een perfecte mix van horror en humor. Austin Abrams doet het uitstekend als antiheld die bij elke monster onthulling heel droog, nonchalant en verbaasd reageert. Maar ook zonder ooit een Resident Evil spel of film te hebben gespeeld of gekeken, is deze film prima te kijken als alleenstaande horrorfilm.