STAR WARS: A NEW HOPE

STAR WARS: A NEW HOPE (1977) zag ik vandaag voor het eerst, vijf decennia na de première in 1977. Ik ben geen fan en ik heb eerder nooit de behoefte gehad om deze reeks te kijken. Toch wist ik dat ik er als filmliefhebber ooit aan zou moeten geloven. Maar dan wel om my own terms en in mijn eigen volgorde. Zodoende begon ik twintig jaar geleden met Star Wars: The Phantom Menace (1999), mijn eerste kennismaking met de creaties van George Lucas. Na een lange pauze heb ik pas dit jaar Star Wars: Attack of the Clones (2002) en Star Wars: Revenge of the Sith (2005) gekeken. Van die trilogie vond ik de laatste het beste en dankzij die episode kreeg ik veel zin om aan de oudste trilogie te beginnen. En ik was onder de indruk. Ik zag hem in 2K op een projectiescherm van twee meter en volgens mij was het een remastered exemplaar. Je ziet aan de slobberige uniformen en de bakkenbaarden dat je naar een film uit de jaren 70 kijkt, maar met dat buiten beschouwing zijn het verhaal, de sfeer en de personages tijdloos. Ik was onder de indruk en ben erg benieuwd naar Star Wars: The Empire Strikes Back (1980).