GHOSTBUSTERS: AFTERLIFE

GHOSTBUSTERS: AFTERLIFE (2021) had heel veel goed te maken, nadat de verschikkelijke, humorloze woke-versie van Ghostbusters uit 2016 de franchise in één klap ten gronde bracht. Gelukkig weet Ghostbusters: Afterlife de serie uit het slijk te trekken met een nostalgische terug-in-de-tijd-show. Hoewel het eventjes politiek correct lijkt te beginnen met een alleenstaande moeder van twee non-binary kinderen, die bij de vader (toxic alpha male) vertrok omdat hij geen klik zou hebben met het jongste kind. Maar al snel zorgt Paul Rudd (leuke beta male) er met zijn imitatie van Rick Moranis voor dat we ons weer wanen in 1984. Dat gevoel wordt in de tweede helft van de film duizend maal versterkt wanneer de oorspronkelijke Ghostbusters ten tonele verschijnen. Nou waren deze ingrediënten natuurlijk onmisbaar om de franchise te redden van de eeuwige verdoemenis. Wat dat betreft is deze reanimatie beter gelukt dan die van Indiana Jones. De verrassing tijdens de aftiteling is ook erg geslaagd.