DUNE: PART ONE

DUNE: PART ONE (2021) is de tweede poging in veertig jaar om het boek te verfilmen dat volgens velen niet te verfilmen is. De eerste poging was in 1984 en daar over zijn de meningen verdeeld. Net zo huiverig voor het kijken van die versie, was ik voor deze versie uit 2021. Allereerst omdat ik instant uitslag krijg van Timothėe Chalamet en Zendaya. Daarnaast heb ik erg weinig met zoete fantasie in combinatie met science fiction. Zo loop ik ook niet warm voor Star Trek en Star Wars. Als je fantasie vervangt door horror dan ben ik wel te porren en heb je zelfs mijn favoriete genre te pakken. Zo kan je mij wakker maken voor een Alien, Predator of Species marathon. Hoewel ik met achterdocht aan Dune: Part One begon en het even opwarmen was met de trage eerste helft, kon ik de film vanaf de tweede helft best waarderen. Zendaya heeft dan ook gelukkig maar twee minuten schermtijd en Timothėe Chalamet wordt met gemak overschaduwd door het charisma van Rebecca Ferguson. De tweede helft geeft de film karakter en werkt het toe naar een spectaculaire cliffhanger. Ook niets te klagen over de speciale effecten. Wel vond ik de soundtrack irritant en te bombastisch tijdens irrelevante scènes.